Voor buitenstaanders, lees niet-sportieve mensen, lijkt de eerste beschrijving ongetwijfeld het beste te passen. Zo kwamen wij tijdens deze O.T.T. toeristen tegen op de uitkijktoren in Montferland. Deze mensen hadden met veel moeite de toren beklommen en stonden ietwat teleurgesteld de mist in te staren, zich verheugend op een dampende kop koffie bij het Peeske. Een vrouw vroeg aan mij waar wij mee bezig waren en ik vertelde haar met een hoofd zo rood als mijn JIT-jasje en een gevoelstemperatuur van 50 graden, al hijgend dat wij met plezier deze toren 6 x achter elkaar in looppas beklommen, omdat wij hierboven een deel van een landkaartje te zien kregen, die wij moesten onthouden om een CP in de buurt te zoeken. Ik zag haar verwondering toenemen, toen ik haar vertelde dat dit slechts een klein onderdeel was van een doorlopend mtb- en hardloopevenement met een korte overnachting in een schuur op een camping. “Nou, veel plezier nog”, stamelde ze en ik wenste haar niet minder.

 Ja, dat is O.T.T., wat hebben we weer genoten van de leuke etappes, die Jan, Han en Gerrie voor ons hadden bedacht. Ik zal niet zeggen, dat het geen afzien was. Zo hadden we op zondag de opdracht in Hoch Elten om met je teamgenoot ieder een verschillende kant op een rondje af te dalen en weer boven te komen. Daar aangekomen deden we de ronde andersom. Toen ik de eerste keer met de tong op de schoenen boven kwam, zag ik dat Peter er al voor de tweede keer aan kwam rennen! Oké, ik weet mijn plaats weer, maar die snellen moeten toch wachten op de laatsten, dus ik weet niet wat erger is.

 Behalve gelopen hebben we dus ook gefietst. De eerste etappe al oriënterend van de Pokkershutte naar Stokkum. Onderweg ingehaald door de andere twee groepen, die later waren vertrokken dan wij, maar dat mocht de pret niet drukken. En de volgende dag hebben we gefietst in Hoch Elten en natuurlijk gezamenlijk terug naar huis. Verder hebben we het “blote-voeten-pad” gelopen en er moesten natuurlijk ter plekke wat survival-hindernissen worden bedacht en genomen, ook op blote voeten. Het avondprogramma viel een klein beetje in het water, doordat het pijpenstelen regende. De spellen, die Suzanne had bedacht in de buitenlucht moesten worden vervangen door spellen binnen in de schuur. De gaskachel van Jan kwam goed van pas en met fleecedekens, warme thee, bier en rum in de cola hadden we het heel gezellig samen. Ik vind het altijd een grappig moment, als iedereen een plekje zoekt om te gaan slapen, zo’n schoolkampgevoel is dat. En dan ’s ochtends om 5.45 uur het snerpende fluitje van Han, die met de woorden “luie varkens, trek je hardloopschoenen aan” ruw onze slaap verstoorde. Ik wist het natuurlijk, want ik was betrokken bij het complot van de organisatie, maar op de nuchtere maag hardlopend 13 cp’s zoeken in het donker, klinkt op dat moment niet heel aantrekkelijk. Het regende ook nog, maar de warme Duitse broodjes die om 7.00 uur voor ons klaar stonden smaakten echt heerlijk! Wat een lekker begin van de dag!

 Voor mij was het een geslaagde O.T.T. En als ik moest kiezen tussen de twee omschrijvingen uit de titel, dan koos ik voor de laatste: ontspannen toertocht, toch maar. Want twee dagen lichamelijk bezig zijn in de buitenlucht, afwisselend koude en extreme warmte voelen, niet meer nodig hebben dan een tas vol sportkleding en af en toe wat eten en drinken, de gezelligheid met de andere o.t.t.-gangers, zorgen ervoor dat ik vandaag weer met frisse energie begin aan mijn dagelijkse werkzaamheden. Bedankt allemaal, en tot de volgende O.T.T.!

 Groetjes, Anne