Zondagochtend = survivalochtend
Anne 2Zondagmorgen 7.30: de wekker gaat, ik moet opstaan. Ook al was het gisteravond laat en heb ik een paar wijntjes gehad, ik verlaat met tegenzin mijn warme bed om me in mijn survival-outfit te hijsen. Ik vul mijn sporttas schone kleding en na een snel ontbijt zit ik om iets over half negen in de auto richting het survivalbos. Dat gaat al 6 jaar zo en ik sla alleen over bij hoge uitzondering. Waarom? Dat zal ik proberen uit te leggen.
Bij de Pokkershutte is de verzamelplek voor mijn trainingsmaatjes, die de training al hardlopend beginnen. Exact om 9.00 uur lopen we gezamenlijk richting het trainingsbos. Dat valt nooit mee, want ik voel pijntjes, stijfheid, mijn adem moet in het juiste ritme komen en de koude die ik voel op de blote huid van handen en gezicht verdwijnt niet. Maar na 1 km breekt het zweet uit op de rest van mijn lichaam. Halverwege ontmoeten we de rest van de bikkels, die ons vanaf het trainingsveld tegemoet zijn gelopen. Na een hartelijk “goedemorgen” uit alle monden, vervolgen we ons warmloop-traject. Ik hoor ze gezellig keuvelen achter mij en voel bijna letterlijk hete adem in mijn nek, wat me nog meer laat zweten, want hardlopen gaat bij mij niet vanzelf. Ik ben altijd blij als we het veld bereikt hebben, wat een korte pauze betekent, alvorens we echt aan de bak gaan. Wel lekker wam gelopen al, dat voelt al prettig. De jeugd en hun ouders staan ons op te wachten in hun winterjassen en voelen duidelijk niet wat wij voelen.
Tijd voor warming up, wat betekent: weer in looppas maar dan in iets hoger tempo en afgewisseld met looptraining en rek- en strekoefeningen. De handen zijn nog steeds koud en het is niet prettig om opdruk-oefeningen te doen op het koude natte grasveld. Ook buikspieroefeningen al liggend op die vreselijk koude ondergrond is even doorbijten.
En dan de touwen in. Die eerste swing overs gaan moeizaam en wat zijn die touwen koud! Weer een rondje lopen met een balk op de schouder. Ik word al warmer. Een apenhang, koude handen, maar mijn lichaam wil wel. We klimmen in een steigerbuis, doen nog meer swing overs, we nemen een daknet. Nu wordt het fijn. Buiten adem zijn, sneller lopen, weer een hindernis in. Ja, ik heb de smaak te pakken. Korte touwtjes gaan goed, we nemen een combi-hindernis. Tussendoor weer een stuk rennen door het bos, over het bouwland en een stuk slepen met een autoband aan een lang touw. Ik zie mensen hout hakken. Dat moet ik ook nog oefenen. Eerst nog in de JIT-combi en nog wat grondoefeningen doen. Helaas, de tijd is om, mijn maatjes hebben hun jasjes weer aan. Iemand zegt: “op naar de koffie” Ik doe nog even een borstwaartsom aan de rekstok en trek me een paar keer op, voordat we weer 2 kilometer terug rennen naar de Pokkershutte. Onderweg praten we na over de training en over andere zaken. Nu lekker douchen en als ik aangekleed ben, begeef ik me met nat haar en een gezicht, dat nog nagloeit van de afwisselende koude en warmte, aan de lange tafel waar iedereen gezellig zit koffie te drinken. Nog even een half uurtje napraten, koffiedrinken, dom ouwehoeren en ook wel eens een serieus gesprek met deze of gene. Mijn lijf voelt warm, de spieren voelen strak en mijn hoofd is leeg. Ik voel mij helemaal mezelf en ontspannen. Thuis aangekomen vul ik de wasmachine met sportkleding en zet hem aan. We lunchen samen, mijn man, dochters en ik. De meiden komen net uit bed en hebben verhalen over hun avondje stappen, mijn man vertelt over zijn fitness uurtje en ik geniet. Wat ben ik de zondag weer goed begonnen. Ik voel me de hele dag energiek en het vuurtje in mijn lijf blijft aan, want ik krijg het niet meer koud vandaag! Dat gevoel is verslavend. Het zorgt ervoor dat ik elke zondagochtend om 7.30 u uit mijn bed kan komen.