Hieronder de speech van de uittredende clubkampioen van 2017 Jurian Rooks.

Clubkampioen 2018 Rik Elshoff

Clubkampioen 2018 Rik Elshoff

Zaterdag 7 april was het weer zover, het jaarlijkse clubkampioenschap van Jan in ’t Touw! Tegenwoordig is dit de dag voorafgaand aan de survivalrun van Zelhem. Alle leden krijgen zo de kans het parcours zelf af te leggen, zodat ze de volgende dag kunnen helpen met de organisatie van de run.

Het jaar 2017 was het jaar waarin ik clubkampioen werd. Clubkampioen worden bij Jan in ’t Touw, kun je hoogstwaarschijnlijk maar 1 keer. Alleen Jan Klumper is het ooit ‘per ongeluk’ overkomen om een tweede keer clubkampioen te worden. Maar goed, dan hebben we het natuurlijk ook niet over zomaar iemand. Jan schoot naar eigen zeggen veel meer punten dan verwacht bij het boogschieten. De tijdshandicap die Jan kreeg, werd onderschat waardoor Jan voor de tweede keer, in zijn toch al zeer glansrijke survivalcarrière, de foeilelijke wisseltrofee in ontvangst mocht nemen. Zo gaat het namelijk bij Jan in ’t Touw. Het is niet degene met de snelste tijd die wint, maar juist degene die na de toegevoegde tijd het snelst is. Daarbij moet je dan ook wel tot aan de prijsuitreiking blijven, anders is het simpelweg de volgende in de rij die kampioen wordt. Zo overkwam mij het clubkampioenschap. Een tijd, maakt niet uit hoe snel, in combinatie met een beetje geluk en ik denk ook een beetje een gunfactor, zijn de ingrediënten om clubkampioen te worden.

Traditie getrouw, wordt de wisseltrofee uitgereikt door de regerend clubkampioen. Daarnaast is het de bedoeling dat de regerend clubkampioen een aardigheidje regelt voor zijn of haar opvolger. Ik werd hier een week of twee voorafgaand aan het clubkampioenschap aan herinnerd door Gert-Jan Vliem, die mij ook verzocht te speechen. Nou dacht ik, als je een speech wil, krijg je een speech. Ik ben nadien gevraagd dit op papier te zetten.

Rik Elshoff! Onze nieuwe clubkampioen van het jaar 2018! Dit was voor mij het teken om ook naar voren te stappen. Vooraf niet wetende wie nou eigenlijk de clubkampioen was.

Helaas moest ik vandaag verstek laten gaan gezien ik kamp met een knieblessure. Een vervelende ‘runners knee’ gooide roet in het eten. Maargoed, zoals eerder besproken, mijn titel verdedigen was per definitie al een kansloze missie.

Ik begon mijn speech met de mededeling dat het mij een grote eer is geweest, een jaar clubkampioen te mogen zijn van Jan in ’t Touw. Daarnaast was het me een waar genoegen deze titel over te mogen dragen aan Rik. Vooraf wist ik niet wie de kampioen zou zijn dus ik heb niets voor kunnen bereiden over Rik persoonlijk. Ik besloot mijn visie op de sport en de club te delen met mijn clubgenoten.

Dat de survivalsport verreweg de leukste sport is die er is, zijn wij survivalatleten allemaal met elkaar eens. Ik hoef mijn mede-survivalaars ook niet uit te leggen waarom de sport zo leuk is. Wind, sneeuw, zon of regen, niets houdt een survivalatleet tegen. Maar wat ik even wil benoemen is de sfeer die er heerst tijden de survivalruns. We kennen allemaal het gevoel dat je tot het gaatje moet gaan, het moment dat je in een hindernis hangt, de verzuring je grootste vijand is, je alle mogelijke houdingen uitprobeert en zoekt naar dat laatste beetje energie in je lichaam. Het moment dat je lichaam zegt stop, maar je te eigenwijs bent en je doorzettingsvermogen dit negeert. We kennen allemaal het opbeurende geschreeuw , de aanmoedigingen van de mensen langs de kant, maar tegelijkertijd ook de aanmoediging van je tegenstanders die in dezelfde moeilijke situatie zitten en als geen ander voelen wat jij voelt. De positieve, warme sfeer is uniek! Ik loop leuk mee, maar echt niet voor de prijzen. Maar ook de winnaars hebben evenveel respect voor de mindere goden, als andersom. Ieder levert op zijn eigen manier, keer op keer een unieke topprestatie. Respect voor elkaar is een  sleutelbegrip in de survivalsport.

Voordat ik begon met survivalrunning, voetbalde ik. De voetbalwereld is bij uitstek een wereld waarin veel, heel veel aandacht is voor respect. Denk hierbij aan profvoetballers die een voorbeeldfunctie moeten vertolken in reclamespotjes over respect en discriminatie. Daarnaast zie je voetbalclubs die dan om de zoveel tijd met armbanden spelen met respect er op, supporters groepen die sfeeracties verzorgen enzovoort. Echter houden ze de schijn op. Als er namelijk een wereld is, waar respect voor elkaar ver te zoeken is, is het wel op en rondom het voetbalveld. Ik mag graag op zondag bij mijn dorpsclubje in de Achterhoek langs het veld staan om een partijtje voetbal te kijken. Echter sta ik hier vaak met plaatsvervangende schaamte. Het is werkelijk bizar wat voor nare dingen mensen schreeuwen en elkaar toewensen rondom het voetbalveld. Een scheidsrechter of grensrechter die zijn vrije dag opoffert om een wedstrijd te leiden, wordt vaak ongegeneerd tot op de schoenveters afgebrand. Nooit kan zo iemand het goed doen. Geweld, vandalisme, racisme, het lijkt soms allemaal tot de normaalste zaak van de wereld te behoren. Onlangs ging ik naar het Gelredome om als liefhebber van de sport een wedstrijd te kijken. Vitesse speelde thuis tegen PSV. Bij aankomst, arriveerde toevallig net de spelersbus van PSV. Het zag zwart van de ME en een aantal ogenschijnlijk keurig nette mensen die zich Vitesse supporters noemden, zorgden voor flinke oproer rondom de zwaar beveiligde uitstapplaats van de PSV spelers. Wat er geroepen werd, zal ik jullie besparen. Gelukkig kennen we deze gekkigheid in de survivalsport niet.

Naast de sfeer bij de survivalsport wilde ik het nog even hebben over de sfeer bij Jan in ’t Touw. Een nog altijd groeiende vereniging die mij altijd een warm gevoel geeft. Toen ik lid werd bij Jan in ’t Touw, kon ik niet vaak trainen. Ik woonde als student in Nijmegen en was zodoende niet zo vaak in de gelegenheid om te trainen. Maar als ik er dan weer eens was, was het nooit: ‘Hier, daar is Rooks ook weer een keer’, nee, altijd was het: ‘Rooks! Je bent er weer, wat leuk, hoe is het’ Een warm welkom. Ik heb in Nijmegen samen met een 3 tal andere fanatiekelingen aan de start mogen staan van de survivalvereniging in Nijmegen, ook hierin was Jan in ’t Touw altijd bereid mij te steunen. Wanneer je elkaar kan helpen, moet je dat doen werd er dan gezegd. Nooit werd er moeilijk gedaan of verwacht dat er direct wat tegenover stond. Je helpt elkaar, zo gaat dat nou eenmaal bij Jan in ‘t Touw. De vereniging is ook erg betrokken bij de lokale gemeenschap. Sportdagen, braderieën, de nazomerdagen in de Slangenburg, de waterhindernis die jaarlijks enkele weken   in het zwembad in Zelhem hangt, Jan in ’t Touw is overal aanwezig om lokale initiatieven te steunen, de sport en daarbij ook de vereniging te promoten. Dit alles wordt volledig gerealiseerd door vrijwilligers. Ook de run die een dag na de clubkampioenschappen plaats vindt, wordt georganiseerd door een grote groep vrijwilligers. Iets om trots op te zijn als vereniging. Tot slot werden er onlangs door enkele leden, persoonlijke problemen gedeeld. De manier waarop de vereniging hier dan mee om gaat en de desbetreffende personen een warm hart toedraagt, is iets wat ik heel bijzonder vind.

Ik sluit af. Ik begon mijn speech met dat ik trots was dat ik een jaar lang clubkampioen mocht zijn. Daar werd een beetje lacherig over gedaan. Maar ik ben bloedserieus. Ik heb zojuist beschreven waarom ik zo ontzettend trots ben dat ik een jaar clubkampioen mocht zijn van Jan in ’t Touw. Ik hoop dus ook dat Rik net zo trots zal zijn als regerend clubkampioen en iedere dag met bewondering kijkt naar die foeilelijke wisselbokaal!

Jurian Rooks