IMG-20200105-WA0023Team Brauhaus had dit jaar een vreemde samenstelling. Fred Geluk en ik konden door een blessure allebei niet meedoen, zodat we vervangen werden door Marco Wassink en Thom van Cappellen. Helaas werd Marco een dag van te voren ziek, zodat Jan Klumper, Rober Dijkhuizen en Thom met z’n drieën aan de start stonden. Bij het ophalen van de shirts bleek, dat ze niet konden starten met het rode bandje, omdat het team niet compleet was. Jammer, maar zo zijn de regels.

“Dan maken we er gewoon een leuke training van”, was de mening van het drietal. En zo geschiedde. Ik fietste voor het eerst mee op het parcours, dat ik zelf alleen maar kende als deelnemer aan de run. Want ik was vier keer teamlid geweest van Brauhaus. Ook wel eens prettig om zonder een spoor van zenuwen en eens niet met een hoge hartslag de hindernissen te bekijken. Samen met Katja, Fred, Annet van Cappellen en Nienke en Anne Klumper begeleidden we het team. Wat was dat leuk!

Thom had nog nooit zo rustig een survivalrun gelopen, terwijl het voor Rober flink aanpoten was. Wat dat betreft, had ik met beide te doen. Thom deed sommige hindernissen 2 of 3 keer en maakte swingovers en kaboutertouwtjes extra zwaar, door ze alleen op armkracht te nemen! Ondertussen maakte hij veel contact met het publiek. Rober had geen tijd om op adem te komen, want dan zouden Thom te lang moeten wachten. En Jan? Die liep er op zijn dooie akkertje tussenin. Hij nam de hindernissen met gemak, liep zijn eigen tempo, dat echt niet laag ligt en je zag hem genieten.

De dikke boomstam werd door Rober en Jan gedragen, terwijl Thom er voor spek en bonen bij liep te flauwekullen. Maar hij kreeg het toch nog even zwaar. Want de stam moest nog worden doorgehakt. Niet Thom zijn sterkste kant, dus daar maakte de rest van het team handig misbruik van. Ze lieten Thom in z’n eentje de hele stam doorhakken. Het zou toch niet gebeuren, dat er een teamlid van Brauhaus de finish kon bereiken zonder ook maar enkele zweetdruppels te zijn verloren. Inmiddels stonden wij met een heel clubje van Jan in ’t Touw te kijken naar dit tafereel. Het was hilarisch om te zien.

In de eindhindernis moest Thom z’n verjaardag nog worden gevierd.   Hij had in de apenhang opeens een glas bier in zijn hand. Nou, proost,IMG-20200105-WA0022 jongen! Met z’n drieën kwamen ze tevreden over de finish. Het was een bijzondere editie van survivalrun Beltrum voor team Brauhaus. Thom vond het leuk om mee te hebben gedaan en zei dat hij respect had voor Jan, die nog steeds zo soepel door alle hindernissen klimt. “Maar volgend jaar ga ik toch weer voor de wedstrijd!” Tja, het deed toch een beetje pijn, om de LSR-deelnemers op het podium te zien staan. Als hij topfit was geweest, had hij daar waarschijnlijk ook gestaan. Dat zou een mooi verjaardagscadeautje zijn geweest. Volgend jaar doe je weer mee in je eigen klassement. En dat geldt ook voor mij.

Anne