Ultra Survivalrun 2016: een onvergetelijke ervaring!13620738_295665824156338_7378218181066422971_n

Na maanden van intensieve training was het dan eindelijk zover. Op vrijdagochtend 8 juli stond ik om 6.00 u klaar om opgehaald te worden door Rob Wagenvoort. We pikten Suzanne Liet op in Zelhem en reden richting Leeuwarden. De camper van Marloes en Michel was al daar, samen met zes personen, die daar hadden overnacht. In Leeuwarden troffen we het complete team met verzorgers. Na de briefing voor de teamcaptains, bij ons was dat Frank Postma, konden we beginnen aan ons avontuur. Nadat alle fietsen en materialen waren gecheckt en iedereen wist wat hij of zij moet doen, liepen we naar de plek waar de proloog was. Bij een gracht moesten alle zeven teamleden een opdracht doen in estafettevorm, waarna de eerste etappe kon beginnen. Het verliep wat chaotisch, iedereen rende door elkaar. Ik mocht samen met Rob, Frank en Tim het spits afbijten. Al hardlopend liepen we richting de gracht, waar we in kano’s stapten. In dit wiebelige gevaarte moesten we zes kilometer varen. Onderweg moest één van ons een keer vanuit de boot via een touw een brug over. Rob nam dat voor zijn rekening. Het verliep soepel. Aangekomen aan wal moesten we een stukje rennen door een survivalbos met enkele hindernissen. Wij, van Jan in ’t Touw, zijn goed getraind op hindernissen, dus we kwamen er gemakkelijk doorheen. Het regende inmiddels behoorlijk, dus we waren al goed nat, toen we op de fiets stapten richting Kootstertille. De route was niet altijd gemakkelijk te vinden, en we kwamen onderweg ook wat zoekende teams tegen. Bij het eindpunt aangekomen stond er een wat lastige combi-hindernis. Even goed concentreren en we waren er door. 1e etappe gehaald.
Bij de camper verruilden we de natte kleren voor droge, aten wat en toen was team 2 aan de beurt voor de 2e etappe. Zij moesten een heel eind door het water lopen met een autoband, die ook mee moest in de hindernissen. Dat zag er pittig uit. En er volgden meer combinatiehindernissen, die echt niet gemakkelijk waren. Vervolgens stapten de teams op de fiets en zij kregen een behoorlijke fietsetappe voor de kiezen.
In de tussentijd verplaatsten wij ons met de voertuigen richting het eindpunt van de 2e etappe: een crossbaan in Bakkeveen. Daar aangekomen begon iedereen het kamp op te slaan. Overal zag je wasrekjes, kooktoestellen en mensen, die met wc-rol in de hand over het terrein liepen. Grappig, dat zigeunerbestaan. Zo zou het de komende 3 dagen steeds gaan. Na een heerlijke maaltijd, macaroni met goedgevulde saus, bereid door Suzanne, was ik alweer aan de beurt voor de avondetappe. Die begon met een rondje hardlopen over de crossbaan. Hardlopen is niet mijn sterkste punt, dus wij stapten als één van de laatste teams op de fiets. Onderweg moesten we steeds stoppen om een hindernis te doen. Dat was leuk. Ze lagen verspreid over de hele route. De laatste 6 kilometer moesten we weer lopen. Hilarisch moment was, toen we met z’n vieren tegelijk onder een net moesten doorkruipen. Gert-Jan begon te kermen van pijn, hij had kramp in beide benen. Tim probeerde dit te verhelpen, door zijn voeten omhoog te duwen. Rob zat vast met de rits van zijn rugzak in het net. Toen ik probeerde om hem los te krijgen, kreeg ik ook kramp in een been. Haha, met zijn vieren gevangen onder een net! Eenmaal aangekomen op het eindpunt in Westerbork werden we opgevangen door Frank en Jan Klumper. Na een uur rijden, ik op de achterbank met Tim, een zak chips en Radler (mmm, dat hadden we verdiend) bereikten we de overnachtingsplek in Vollenhove. Gelukkig konden we daar douchen, zodat we fris het bed in konden.
13606712_294230814299839_6444292955905325857_nDe volgende ochtend begon de eerste etappe om 8.00 uur. Deze hoefde ik niet te doen, zodat ik wat kon helpen bij de camper en nog een glimp kon opvangen van ons team, dat op dit terrein een combinatiehindernis kreeg. We verplaatsten ons weer naar de volgende stek. De temperatuur begon op te lopen. We kwamen aan in een soort vrijetijdspark in Zwartsluis. Na de nodige verzorging: eten, omkleden, massage (jaja, wij hadden het goed voor elkaar met Jacqueline) was ik weer aan de beurt. Een loopetappe met helm en rugzak. Gelukkig niet zo heel ver, maar het was zwaar genoeg, vanwege de warmte en er waren hindernissen onderweg. Er moest ook een boomstam mee het eerste gedeelte. Na het lopen moesten we kickbiken. Laat dat nu net een favoriet onderdeel van mij zijn! Het was een behoorlijk stuk steppen, zo’n 14 km met hindernissen onderweg. Af en toe even afstappen voor een apenhang of een net en een keer moesten er wat jerrycans een trap van een uitkijktoren op worden gezeuld. Bij terugkomst weer een stukje met de auto richting Zwolle. De daaropvolgende etappe was een hele mooie. Helaas waren de andere drie teamleden aan de beurt. Alleen Frank mocht ook meedoen. Zo waren de spelregels: het team, bestaande uit 7 personen moest per etappe 4 mensen leveren, waarvan minimaal 1 vrouw. Suzanne en ik deden de etappes om en om, zodat wij ieder 5 etappes te doen kregen. De mannen kregen er ieder 6, zodat iedereen één keer 2 etappes achter elkaar moest doen. Dat was best zwaar, maar er was zoveel teamgeest, dat we elkaar steeds goed in de gaten hielden en elkaar hielpen waar nodig. Af en toe voelde ik me best bezwaard, dat de mannen steeds liepen met ballast en dat ze mij soms een duwtje in de rug moesten geven, maar ik had genoeg aan mezelf. Dus de waardering was enorm. We gingen kijken in het centrum van Zwolle, in de hoop een glimp van onze teamleden op te vangen. Maar we waren net te laat in het prachtige Deltion college, waar twee mooie combinatiehindernissen op het dakterras staan. De vier teamleden kwamen behoorlijk moe en vol met eendenkroos in het haar terug van deze zware etappe. Ik had te doen met Rob, die de opvolgende etappe ook weer mee zou moeten lopen. Een snelle koude douche voor de meesten, flink wat eten en een massage deed wonderen en wij stonden alweer klaar voor de avondetappe.
Die begon om 21.00 en loog er niet om, wat zwaarte betreft. We startten met een rondje hardlopen op de atletiekbaan. Vervolgens moest er per team een jerrycan met 20 liter water mee. Het rondje lopen met die vervelende jerrycan was misschien wel éen van de zwaarste opdrachten. Doordat hij niet vol was, was het nogal een onhandig ding om mee te nemen. En dat ca. 3 km lang! Wederom namen de mannen het voor hun rekening, zodat ik mij kon concentreren op het hardlopen zelf. Onderweg nog een sloot in met een swingover die op een brug uitkwam en een eind lopen door een andere sloot. Als éen van de laatsten bij de atletiekbaan aangekomen, moesten we nat op onze mountainbike stappen. Het werd een fietsroute over de Sallandse heuvelrug. Heel apart in het donker. Tim had als enige een headlight, want hij moest kaartlezen. Erg knap om die bospaden in het donker te kunnen onderscheiden. We hadden het tempo er goed in en haalden onderweg nog wat teams in. Ergens halverwege had men een “korte-touwtjes-hindernis” opgehangen. Voor veel mensen, met name vrouwen is dat een moeilijke hindernis, dus het was er nogal druk. Even goed kijken, Anne, concentreer je…..ja, we waren er alle 4 doorheen, voordat we er erg in hadden. Snel weer op de fiets voor het laatste stuk. In Bathmen aangekomen, was het weer druk bij de eindhindernis. De combinatie was pittig, maar absoluut niet onmogelijk. Wij waren er wederom weer redelijk snel doorheen, zodat we rond middernacht de bel konden luiden. Hé, we zagen geen teamgenoten. Die hadden ons blijkbaar nog niet verwacht, haha. We fietsten rustig richting camper en onze rustplaats voor de nacht. Helaas konden we daar niet douchen, dus we fristen ons gauw een beetje op bij de wastafels van de manege en rolden ons bed in. Het werd een zeer korte en voornamelijk slapeloze nacht. Om 4.30 stond Tim alweer in de camper. We moesten alweer opstaan en ontbijten, want de volgende etappe begon om 6.00!
Ik was blij, dat ik nog tijd had tot 10.00, kon ik nog even gaan liggen in de camper terwijl we ons verplaatsten naar de volgende startplaats in Neede. Daar aangekomen voelde ik me even niet zo lekker. Ik had last van de warmte en van de korte nachtrust. Toen we eenmaal gestart waren, overviel me een algeheel gevoel van vermoeidheid. Ik kreeg zowat geen voet meer voor de andere. Erg vervelend. De drie mannen duwden en trokken mij zo’n beetje voort. De hindernissen waren geen probleem, maar dat lopen in die hitte! Af en toe een gel en een sportreepje hielden mij op de been. Wat was ik blij, dat de finish in zicht was. Nog heel even volhouden en nog een bonusrondje rondom het voetbalveld en we waren er. Ik kon de emoties niet onderdrukken, toen ik de bel mocht luiden. Voor mij was het de laatste etappe en een gevoel van vreugde en vermoeidheid, zorgde voor wat tranen. Heel kort maar, want natuurlijk werd alles meteen gerelativeerd door de droge humor van mijn teamleden en dat zijn de echte toppers! Ik ben zo blij en zo trots dat ik dit avontuur samen met ze mocht meemaken! Een paar jaar geleden, had ik nooit verwacht dat ik zover zou komen! We liepen terug naar de camper en daar stond Michel klaar met een buitendouche! Heerlijk om even onze verhitte hoofden onder die straal te houden. Nog even zwemmen in de Needse gracht en we waren alle ellende van de laatste etappe weer vergeten. Op naar Beltrum voor de allerlaatste etappe, waaraan Suzanne, Gerrie, Frank en Gert-Jan zouden meedoen. Omdat het zo warm was, mochten we deze keer ons team wat water aanbieden tijdens de run. Bij de andere etappes was dat verboden; ieder team moest volledig zelfvoorzienend zijn. We kozen een plek ergens halverwege. Ze lagen goed in de wedstrijd zo te zien. Ze hadden een behoorlijk looptempo. Aan de gezichten was af te lezen, dat het zwaar was. Ik was trots, vooral op mijn trainingsmaatje Suzanne, die zo vreselijk hard heeft getraind en ontzettend kan afzien op momenten dat het nodig is. Bij de eindhindernis hetzelfde beeld. Afgepeigerd kwamen ze door de laatste hindernis. Tezamen met de verzorgers renden wij met ze mee naar de boomstam, die moest worden doorgehakt. Mooi detail, vond ik, dat de laatste slagen gegund werden aan Jan Klumper, de oudste van het stel. Hij had qua conditie gemakkelijk mee kunnen doen, maar we waren erg blij met hem als verzorger. De bel luidde, we kregen een medaille om en er was champagne. Wat een geweldige ontvangst! Overal zagen we bekenden en onbekenden, die ons feliciteerden.13707524_297564567299797_8047644224861052292_n De woorden: “klasse” en “toppers” galmden nog een tijdlang na in onze oren. Moe, maar heel erg voldaan liepen we richting de camper om nog wat te drinken met onze grootste fans: partners, familie en wat leden van Jan in ’t Touw.
De Ultra Survivalrun 2016 was meer dan geslaagd. Een geweldig evenement! Gevoel is moeilijk te omschrijven, maar ik hoop dat ik met dit verhaal erin geslaagd ben om mijn enthousiasme over te brengen. Anne Mombarg