We startten in de eerder genoemde volgorde als team JIT in de derde startgroep. Ik had van verscheidene mensen gehoord dat je ondanks de korte afstand rustig moest beginnen dus zo gezegd, zo gedaan. Het begin liep lekker alhoewel ik bij het kajakken al flink aan het worstelen was. Man, man, man wat een eind! Bij de 11^e hindernis verloor ik helaas mijn bandje. Dit was een combinatie hindernis waar ik constant niet verder kwam dan tot aan de triangels. Nadat voor de 6^e keer de triangel uit mijn hand gleed gaf ik het op. Het vervolg ging eigenlijk prima tot aan hindernis 20. Dit was een apenhang over een beek waar halverwege een stukje net aanhing. Ik kwam halverwege met mijn voet vast te zitten in het net en het lukte maar niet om mijn voet los te krijgen. Op een gegeven moment hield ik het niet meer en moest ik los laten. Echter bleef mijn voet nog steken waardoor ik op kop boven het water bleef hangen. Uiteindelijk raakte mijn voet los en ging ik kopje onder. Ik heb hierna alle hindernissen nog wel geprobeerd maar de ‘’Takke-Swing’’, de korte touwtjes en de laatste combi waren toch echt te veel van het goede. Op de kraanhindernis kwam ik nog een heel eind maar bij de laatste swingover in de top van de kraanhindernis zat ik er zo doorheen dat zelfs dat niet meer lukte.

Rob nam als tweede loper het hesje over. Het ging erg goed maar jammer genoeg moest ook hij zijn bandje inleveren. Extra zuur was het dat hij hem kwijtraakte op de voorlaatste hindernis. Ook Quintin als derde loper hield het lang vol maar helaas verloor ook hij zijn bandje vlak voor de finish bij de korte touwtjes. Joost startte ongeveer 10 minuten na Quintin i.v.m. de tijd. Joost is de enige van ons die met band is gefinisht. Bij de korte touwtjes haalde hij Quintin zelfs nog in! Uiteindelijk zijn we als 37^e (van de 45) gefinisht.

Ik kan wel zeggen dat het flink afzien was maar wel een hele ervaring! Wat mij betreft sta ik ook volgend jaar gewoon weer aan de start. Een jaartje trainen en wie weet lukt het met volgend jaar wel om met de band te finishen. Het was in ieder geval een erg leuke dag met een leuk team!

Jurian Rooks

Peter

Ik doe dit jaar voor het eerst mee aan de BSC competitie en dat is voor mij één grote ontdekkingsreis. Ik merk dat er een enorm verschil is in trainen en een wedstrijd lopen en dat komt met name door de onderdelen waar je door het water moet. De temperatuur van mijn handen is allesbepalend, heb ik ervaren. Als ik ze warm kan houden, geen centje pijn. Maar als ze koud worden en ik ze niet meer op tijd warm krijg, wordt een simpele swing over van 1 meter al een probleem.

Een tijdje geleden heb ik dat met de run van Westerbork ervaren. Tijdens die run heb ik het erg koud gekregen door veel regen en een harde wind. Op karakter kun je dan nog best een eind vooruit, maar uiteindelijk houdt het een keer op. Op de terugweg in de auto met de verwarming op maximaal kreeg ik na een uur weer wat gevoel in mijn vingers en vervolgens een week spierpijn.

Met die, toch wel negatieve ervaring nog in mijn kop, had ik de wedstrijd van Gendringen op het programma staan. Daarbij kwam dat ik tot dusver niet of nauwelijks ervaring heb met trainen in vrieskou en opmerkingen van mijn collegasporters dat “Gendringen” zwaar is.  Ik zag die wedstrijd dus met erg weinig vertrouwen tegemoet.  Ik heb op mijn dooie akkertje gelopen, met het idee mijn krachten te moeten sparen, maar dat was helemaal niet nodig. De wedstrijd was uiteindelijk een makkie, geen moeilijke hindernissen, geen gladde touwen of balken of andere ongemakken. Met handschoenen aan en een windstopper onder mijn kleren heb ik het absoluut niet koud gehad en ging ik fluitend over de hindernissen.  Mijn eindtijd vind ik op dit moment minder interessant, wél de ervaring die ik heb opgedaan voor de volgende wedstrijden.

Groetjes, Marco Wassink