Hallo allemaal, even een klein verslagje van de nieuwe Nederlands kampioen van Jan in ‘t Touw. (ha ha) Het is wel kampioen van de ouwe mannen, maar ja dat ben ik inmiddels nu eenmaal. Ik zag de wedstrijd in Gendringen van afgelopen zondag 5 februari met angst en beven tegemoet. Moest namelijk beginnen met een schouderblessure. Deze had ik overgehouden van de westrijd in Westerbork (NK RUC, 2e plek bij de veteranen en 4e overall). Voor die blessure was ik de afgelopen weken behandeld door de masseur en de fysiotherapeut, maar het zat gewoon niet goed was mijn gevoel. Vooraf heb ik goed overlegd met organisator Herbert Rougoor over de armkrachthindernissen die in het parcours van Gendringen zaten, want daar zat de pijn, hangen aan de linkerarm. Het was alleen een ‘stukje’ enteren, een ‘klein stukje’ korte touwtjes en een ‘paar’ planken met gaten, meer niet, dus niets over je druk over te maken. “dus de handgreepjes zijn er niet??? Antwoord: Nee”. Daarom besloten toch te starten. Iedereen die mee heeft gedaan weet dat de handgreepjes er toch wel in zaten, maar gelukkig redelijk aan het eind van de wedstrijd. Lang verhaal kort: alle hindernissen heb ik met beleid gedaan om de schouder zo min mogelijk te belasten. Helaas moest ik het laatste kwartier 3 atleten voor laten gaan zodat ik als 7e ben geeindigd. Ik heb een groot deel van de wedstrijd op de 4e a 5e plek gelopen, maar ja dat telt niet. De concurrentie in het veteranenklassement was Bart Dinkelman en hem heb ik de hele wedstrijd in beeld gehouden. Ik kon niet echt van hem afkomen. De ene keer was hij wat dichter bij, de andere keer wat verder weg, maar hij bleef in beeld. Petje af voor Bart want hij heeft een erg goede wedstrijd gelopen. Hij is tenslotte een stukje ouder. Op het eind scheelde het een minuut of 2. Voor mij was het dus een erg spannende dag. s ‘Avonds hebben we nog een klein feestje gevierd met mijn carnavalsvrienden hier thuis. Erg gezellig… dus dat belooft wat voor de komende carnavalsdagen. Dat is voorlopig de volgende uitdaging.

Peter

Gefinisht met bandje

Ik doe dit jaar voor het eerst mee aan de BSC competitie en dat is voor mij één grote ontdekkingsreis. Ik merk dat er een enorm verschil is in trainen en een wedstrijd lopen en dat komt met name door de onderdelen waar je door het water moet. De temperatuur van mijn handen is allesbepalend, heb ik ervaren. Als ik ze warm kan houden, geen centje pijn. Maar als ze koud worden en ik ze niet meer op tijd warm krijg, wordt een simpele swing over van 1 meter al een probleem.

Een tijdje geleden heb ik dat met de run van Westerbork ervaren. Tijdens die run heb ik het erg koud gekregen door veel regen en een harde wind. Op karakter kun je dan nog best een eind vooruit, maar uiteindelijk houdt het een keer op. Op de terugweg in de auto met de verwarming op maximaal kreeg ik na een uur weer wat gevoel in mijn vingers en vervolgens een week spierpijn.

Met die, toch wel negatieve ervaring nog in mijn kop, had ik de wedstrijd van Gendringen op het programma staan. Daarbij kwam dat ik tot dusver niet of nauwelijks ervaring heb met trainen in vrieskou en opmerkingen van mijn collegasporters dat “Gendringen” zwaar is.  Ik zag die wedstrijd dus met erg weinig vertrouwen tegemoet.  Ik heb op mijn dooie akkertje gelopen, met het idee mijn krachten te moeten sparen, maar dat was helemaal niet nodig. De wedstrijd was uiteindelijk een makkie, geen moeilijke hindernissen, geen gladde touwen of balken of andere ongemakken. Met handschoenen aan en een windstopper onder mijn kleren heb ik het absoluut niet koud gehad en ging ik fluitend over de hindernissen.  Mijn eindtijd vind ik op dit moment minder interessant, wél de ervaring die ik heb opgedaan voor de volgende wedstrijden.

Groetjes, Marco Wassink

Geschreven door Luuk Hebinck

Zondag, 18 december heb ik de run van Dinxperlo gelopen. Ik had al een beetje angst van te voren omdat ik vorig jaar en een jaar daarvoor de run ook heb gelopen, toen lag er een dik pak sneeuw en was ik bang dat dat dit jaar weer zo zou zijn. Maar gelukkig was dat niet zo. In het begin van de run liep ik ongeveer 8^e, op een gegeven moment zei mijn vader dat er 3 vlak voor mij liepen dus ik ging ff versnellen. Van de drie heb ik er 2 ingehaald.  Toen liep ik dus 6^e. Aan het eind kwam er weer één terug die ik al had ingehaald. Voor mij zag ik er ook al weer een  lopen. In het net werd ik ingehaald maar aan het eind haalde ik ze allebei in(dus die mij had ingehaald en die voor mij liep) toen kwam het
zagen en werd ik weer ingehaald. In de eind hindernis (apenhang, volgens mijn vader mijn beste ding) haalde ik hem weer in, ik deed die apenhang zo snel dat ik bijna vierde was, maar dat was niet zo want ik was 5^e, ik was helemaal bekaf dus moest ik ff rusten. Uiteindelijk had ik een tijd van 47:03 voor mij snel genoeg. Ik wil nog wel proberen om een keer op het podium te komen dus moet ik iets sneller starten. Dit ga ik in Gendringen proberen.

Dit was mijn verslag van de survival run in Dinxperlo.

Op de foto Jeroen Thuis tijdens de run in Dinxperlo.